به گزارش شهرآرانیوز؛ به گفته روان‌شناسان حوزه تروما (آسیب‌های روانی)، بازگشت به قلب خانه یعنی آشپزخانه می‌تواند راهکار مفیدی برای دوران پسا بحران باشد.
ذهن‌آگاهی در میان عطر هل و زعفران از منظر روان‌شناسی تکاملی کار‌های روزمره و تکراری مانند پخت‌وپز، به مغز سیگنال «امنیت» می‌فرستند. در روز‌هایی که کنترل شرایط بیرونی از دست انسان خارج است، آشپزی به فرد احساس «کنترل و تسلط» می‌دهد.
پختن یک غذای اصیل ایرانی مثل قرمه‌سبزی که نیازمند صرف زمان، خرد کردن دقیق سبزی‌ها و صبوری برای جا افتادن است، یا پختن شله‌زرد و پخش شدن عطر هل، گلاب و زعفران در فضای خانه، نوعی تمرین «ذهن‌آگاهی» است.
درگیر شدن حواس پنج‌گانه (بوییدن، چشیدن و لمس کردن مواد) باعث کاهش سطح کورتیزول (هورمون استرس) شده و فرد را از نشخوار فکری درباره گذشته یا اضطراب نسبت به آینده، به «اینجا و اکنون» می‌آورد.
بحران‌های طولانی‌مدت، انرژی روانی و فیزیکی زیادی را در بدن حبس می‌کنند. پختن نان سنتی یا شیرینی‌های خانگی، یکی از بهترین روش‌ها برای تخلیه این فشارهاست. عمل فیزیکی «ورز دادن خمیر» و کوبیدن آن، از نظر روان‌درمانی حرکتی، راهی سالم و غیرمخرب برای برون‌ریزی خشم، ترس و تنش‌های انباشته‌شده در عضلات است.
وقتی خمیر ور می‌آید و در فر می‌پزد، بوی نان تازه که در ضمیر ناخودآگاه جمعی ما نماد مطلق «خانه، برکت و زنده بودن» است، در فضا می‌پیچد و به روان آسیب‌دیده پیام می‌دهد که «زندگی هنوز جریان دارد».
یکی از چالش‌های مهم خانواده‌ها در دوران پس از بحران، انزوای نوجوانان است. نوجوانان معمولاً در مواجهه با تروما به دنیای مجازی پناه می‌برند یا سکوت می‌کنند. نشستن روبه‌روی هم و اصرار به حرف زدن، اغلب نتیجه معکوس می‌دهد.
روان‌شناسان خانواده پیشنهاد می‌کنند از تکنیک «فعالیت‌های شانه‌به‌شانه» استفاده شود. آشپزی مشترک دقیقاً همین کارکرد را دارد. وقتی والدین و نوجوانان کنار هم می‌ایستند تا مثلاً مواد یک کوکوسبزی یا سمبوسه را آماده کنند، فشار نگاهِ مستقیم چهره‌به‌چهره برداشته می‌شود. در حین پوست کندن سیب‌زمینی یا پیچیدن خمیر، گارد دفاعی نوجوان پایین می‌آید و مکالمات خودمانی شکل می‌گیرد.
هدف در اینجا خلق یک شاهکار آشپزی نیست، بلکه «مشارکت»، تقسیم وظایف و خلق یک تجربه مشترک و موفق است.
یازده روز پس از توقف روز‌های سخت و دلهره‌آور جنگ، التیام زخم‌های روان زمان‌بر است. با این حال، نباید قدرت معجزه‌آسای «روزمرگی» را دست‌کم گرفت. صدای قل‌قل سماور، بخار روی شیشه‌های آشپزخانه، چیدن یک سفره ساده با نان و پنیر و گردو، و تلاش مشترک یک خانواده برای پختن یک وعده غذای گرم، چیزی فراتر از رفع گرسنگی است؛ اینها مانور‌های کوچک، اما قدرتمند روان انسان برای اعلام پیروزی «زندگی» بر «بحران» هستند.
منبع: فارس